Home » Projecten » Projecten 2019 » 251 ondersteuning werkstage global-exploration.nl

251 Werkstage China via Global Exploration

De aanvrager schrijft:

Als middelbare scholier geeft dit project mij een unieke mogelijkheid om samen met andere kinderen in de wereld de verschillen in cultuur en leefsituatie te ontdekken. Door deel te nemen aan deze wereldburgerstage kan ik dit combineren met het actief bijdragen aan het opknappen van een school voor kinderen met een beperking in een van de armste gebieden van China.

Door bezig te zijn met leerlingen van mijn middelbare school en van de scholen die we gaan bezoeken/helpen in China kan ik mijn steentje aan de wereld bijdragen. Daarnaast brengt het mij inzicht in hoe kinderen in hele andere omstandigheden op deze wereld leven.

Van 8 t/m 28 juli 2019 ga ik op wereldstage naar China. Hier ga ik de cultuur ontdekken door het ontmoeten van leeftijdsgenoten op lokale scholen en ga ik meehelpen met het bouwen/opknappen van een school voor kinderen met een handicap. Gedurende deze periode gaan we ook activiteiten doen met de kinderen van deze school. Dit doe ik samen met 30 andere leerlingen en 5 docenten van mijn school (Dominicus College) via de Stichting Global Exploration.

Via Beijing gaan we per trein naar Qingdao. Hier blijven we slapen in gastgezinnen en krijgen we buddy's, Chinese kinderen waarmee we in Qingdao optrekken. Daarna gaan we naar Chengdu. We reizen vanuit daar een klein stukje naar een klein plaatsje op het platteland. Hier steken we de handen uit de mouwen en helpen we mee aan de renovatie van de Butuo Special Education School. De kinderen op deze school laten ons ook zien hoe het daar is om te leven met een handicap. Dit gebied is een van de armste gebieden van China.

Stichting Global Exploration streeft vier doelen na.

Wereldburgerstage

De interculturele stage is een bezoek van Nederlandse jongeren aan haar buitenlandse partners. Samen leren, praten, sporten, zingen en werken. Leren dat mensen over de hele wereld anders zijn, maar dat dat ook prima is.

Scholen voor scholen

Scholen voor scholen, de naam zegt het al, Nederlandse scholen werken samen met scholen en andere partners in de partnerlanden. Fondsen worden ingezameld en geïnvesteerd in het onderwijs, de zorg, lokale economie, en duurzaamheid in de partnerlanden. Wilde Ganzen steunt het scholen voor scholen project jaarlijks met €50.000,-Sinds 2005 bereikten we samen al heel veel.

Let’s Work

Bij het Let’s work project gaan onze jongeren aan de slag, om samen met de lokale partners, kleine klusjes op te knappen. Sportvelden opknappen, bomen planten, boekenkasten bouwen, schoonmaken en nog zo veel meer. Afhankelijk van de lokale wensen en behoeftes.

Bewustwording

Bewustwording in Nederland bereiken we met ons Global Ambassador project. Iedere jongere bereikt minimaal 150 mensen die het verhaal te horen krijgen en op die manier na gaan denken over de wereld.

Van de aanvrager ontvingen wij een verslag en foto's.

De aanvrager schrijft in zijn verslag:

Van 8 tot 28 juli 2019 ben ik op wereldburgerstage naar China geweest. We zijn daar naar verschillende scholen gegaan in verschillende delen van China. Zo zijn we in Beijing naar een school geweest die gefinancierd wordt door de overheid. De school deed er alles aan om ons welkom te laten voelen. Zo kregen we eerst een praatje van de directrice, waarna 2 leerlingen ons meenamen de gebouwen van de school te laten zien. Ook leerden ze ons paper cutting, een typisch Chinese traditie. Na een kleine voorstelling gingen we in tweetallen mee met een gastgezin. De communicatie bij mijn gastgezin was redelijk makkelijk. Het was een van de leerlingen die ons ook de rondleiding had gegeven, dus ze sprak Engels. Ik heb twee avonden mogen slapen bij het gastgezin. Het was mooi om te zien dat ze het niet erg breed hadden, maar ons toch als gastgezin wilden ontvangen. Ze hebben mij tijdens de tweede avond het olympisch stadion laten zien. Doordat haar vader gewerkt had bij het olympisch stadion kon hij ons van alles vertellen. Het was mooi om al deze informatie van lokale Chinezen te krijgen. Zo kom je dingen te weten die je nooit te weten zou zijn gekomen als we er met de hele groep waren.

Vrijdag 11 juli reisden we door naar een school op een berg nabij Chengdu. We reisden met een nachttrein, wat een hele ervaring was. Na een lange reis van ongeveer 40 uur kwamen we op Zondag 13 juli aan op de school nabij Chengdu. Deze school is voor kinderen wiens ouders drugsverslaafden of veroordeelde criminelen zijn. De ouders zitten in een gevangenis of kliniek. De kinderen slapen ook op de school, omdat ze minimaal 2 uur moeten lopen naar hun familie.

De kinderen, ongeveer 50, zijn tussen de 7 en 11. Het verschil tussen de eerste school en deze school is enorm. Het maakte veel indruk op me om dit verschil te zien.

Op de school hebben we met de kinderen spelletjes gespeeld, gedanst en een paar woordjes Engels geleerd. Het was mooi om te zien dat de kinderen naar je toe kwamen rennen, ´´Hello….Goodbye´´ zeiden en weer wegrenden.

Op die school hebben we ook bomen geplant en de school geschilderd. Op de slaapkamers van de kinderen hebben we verschillende dingen geschilderd, in de eetzaal hebben we groentes geschilderd en buiten op de muur hebben we een keten van mensen geschilderd (zie foto’s)

Aan de school hebben we een cheque van € 11,619,- overhandigd. Met dit geld gaan ze het sanitair aanpakken, iets wat wij in die korte tijd niet konden doen. Margareth, onze Chinese begeleider houdt ook contact met de school om ervoor te zorgen dat het geld goed besteed wordt.

We zijn met de bus verder gereisd naar een andere school in Chengdu. Dit was direct een compleet andere ervaring. Ongeveer 400 kinderen stonden in legeroutfit ons op te wachten. Ze hadden een ijzeren discipline. Nog onder de indruk ging ik samen met een medeleerling mee naar een gastgezin. Ook hier werden we met open armen ontvangen. Ze hebben ons het Chinese platteland laten zien. We zijn de dag erna de gehele dag op de school geweest. Daar hebben we ook weer typisch Chinese activiteiten gedaan en gaven ze een grote voorstelling aan ons. Er werd een Chinese theeceremonie opgevoerd en ze lieten verschillende dansen zien. Op de school heb ik samen met mijn crew ook een presentatie gegeven over gezondheid. Onze Chinese vertaler heeft alles voor ons vertaald zodat alle leerlingen het snapten.

Om ons een impressie te geven van de ijzeren discipline die hier getraind werd, kregen wij ook een militaire training. De trainers leerden ons in rijen marcheren en hoe je op de plaats moest staan. Ik besefte me eigenlijk pas later dat die leerlingen dat standaard moeten doen, iets wat hier in Nederland niet voor te stellen is.

In Chengdu zijn we de volgende dag na afscheid te hebben genomen van ons gastgezin doorreden naar een volgende school in Chengdu. Op deze school zaten de leerlingen die naar Nederland zijn gekomen en bij een aantal van ons in omgeving Nijmegen hebben geslapen en de Nederlandse cultuur hebben opgedaan. Het was dus erg leuk om hen weer te ontmoeten.

Samen met de leerlingen hebben we gesport, iets wat georganiseerd was door een andere crew.

De dag schoot voorbij. Na wat foto’s te hebben genomen met de Chinese kinderen namen we nu echt afscheid en vertrokken we weer.

De dag daarna hadden we een cultureel uitstapje. Dit zorgde er ook direct voor dat we weer met onze Chinese buddy’s konden praten die met ons meereisden. Tijdens zo’n gesprek leer je weer nieuwe dingen over de Chinese cultuur, die je anders nooit te weten was gekomen. Ook hebben we de buddy’s erg veel verteld over de Nederlandse cultuur. Aan het einde van de dag hadden we even de tijd om weer het een en ander voor te bereiden. We zouden de volgende dag naar Congjiang reizen en daar moest mijn crew verschillende gezondsheidsonderwerpen, zoals een wond schoonmaken, de stabiele zijligging en seksuele voorlichting behandelen.

Twee dagen later zijn we naar een basisschool in Congjiang gegaan. Hier hebben we met de kinderen in de middag gesport. Ondertussen kende ik een paar woorden Chinees die we bij de spelletjes konden gebruiken om te communiceren.

Om de local community te helpen zijn we de volgende dag op het platteland gaan werken. Er stonden allemaal kleine bomen waaromheen veel onkruid gegroeid was. Normaliter moesten de vrouwen en de zwakke mannen dit werk doen, omdat de jonge mannen naar de stad gingen om te werken. Door het hele veld dus te ontdoen van onkruid hebben we ze enorm geholpen. Eerst vroegen we ons af wat ze eraan hadden dat we dit werk deden, maar na een gesprek met een van de buddy’s werd ons duidelijk dat ze er enorm blij mee waren dat we dit hadden gedaan.

Hierna zijn we naar lokale mensen gegaan. Hier hebben we samen met een van onze buddy’s die alles kon vertalen vragen gesteld over hoe het leven hier was. Het was indrukwekkend om sommige verhalen te horen over zonen die naar de stad moesten en hoe dat het leven daardoor veranderde.

Na in de avond nog met de groep hierover te hebben gesproken zijn we gaan slapen. Omdat we niet allemaal naar dezelfde mensen waren gegaan hoorde je ook andere verhalen.

Alweer de laatste dag in Congjiang zijn we samen met de locals gaan vissen. Dit deden we niet door gebruik te maken van een hengel, maar echt door de vis met je handen te vangen terwijl je in het water stond. Het was mooi om te zien hoe een oudere vrouw vol enthousiasme vertelde hoe je de vis moest vangen.

In de middag heb ik met mijn crew een health circuit gegeven. We hebben onze buddy’s veel bijgeleerd over de beste manier om een wond te behandelen, of over hoe je iemand in de stabiele zijligging legt. Doordat we dit voordeden en ze dit daarna ook zelf mochten doen hebben ze er veel over geleerd.

Na Congjiang zijn we weer teruggereisd naar Beijing. Hier zijn we naar een school voor kinderen met autisme gegaan. Hier vertelde de directrice van de school over hoe de kinderen hier leefden. Alleen de kinderen met rijke ouders konden hierheen, omdat het niet door de overheid gefinancierd wordt. Het was indrukwekkend om te zien hoe de begeleiders met veel zorg met de kinderen omgingen. We hebben samen met de kinderen getekend en hebben plaatjes voor aan de muur uitgeknipt. Ze wilden graag de hele school leuk aankleden voor de kinderen.

We hebben nog veel nagepraat over deze school. Het was moeilijk om te geloven deze kinderen met autisme een van de enigen in China waren die de goede zorg krijgen. Ook heeft de directrice veel indruk op ons gemaakt met haar verhaal over hoe ze de school heeft opgericht.

De laatste dag dat we in China waren hebben we nog een stuk geschiedenis bezocht. We zijn naar de Chinese muur geweest en hebben deze ook beklommen. We genoten enorm van deze laatste momenten, ook met onze buddy’s, omdat we ze nog maar even zagen. Na een erg uitgebreid afscheid hebben sommigen van ons nog telefoonnummers uitgewisseld. Omdat Whatsapp verboden is in China kan niet iedereen meer contact hebben met de buddy’s, alleen degenen die een Chinese app hadden die op Whatsapp lijkt.

Ook nu nog hebben we nog contact met onze buddy’s. Soms zitten we met een hele groep bij elkaar en proberen we te videobellen. Elke keer denk ik dan weer terug aan alles wat we daar gedaan hebben. Het is een ervaring die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten.